Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Taal coaching’ Category

Als ik iets zeg over vluchtelingen en dat ik vind dat onze beste optie is om ze zo snel als mogelijk in Nederland in te passen en aan onze samenleving te laten deelnemen door ze wegwijs te maken in onze samenleving met onze normen en waarden, door onderwijs en studie naar werk en belasting betalen, dan krijg ik een aantal keren de reactie dat ik slaap.

Ook krijg je de reactie dat ze hier alleen maar naar toe gekomen zijn om hun hand op te houden. “Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten” denk ik dan maar.

Ik ben mijn hele leven al gewend om niets zomaar te geloven en alles te onderzoeken. Dat ik zou slapen is dus zeker een onbekend fenomeen voor mij. Mijn contacten met het “uit Syrië afkomstige” gezin en niet “een Syrisch” gezin, brengen steeds nieuwe stukjes informatie.

Nationaliteit. Door toeval kwam ik er achter dat er niet eens sprake is van Syrische nationaliteit, stateloos, staat er voor hen genoteerd. Dat snapte ik niet helemaal omdat dit een status is voor vluchtelingen. Ik had verwacht Syrische nationaliteit.

Woonplaats waar ze vandaan kwamen. Dat bleek de wijk Al-Yarmouk in Damascus. Google bracht dat het een vluchtelingen kamp was Al Yarmouk Camp. Een Palestijns vluchtelingenkamp.

Navraag bij de betrokkenen familie leerde het volgende.

De ouders van de man woonden,  sinds mensenheugenis, in Palestina. In 1945-48 werd de staat Israel gesticht en werden ze uit hun huizen en van hun land verdreven. Mensen die het joodse geloof aan hingen en die in Europa door Duitsers uit hun huizen verdreven waren gingen in Palestina wonen. Mijn ouders vingen nota bene in 1938-39 joodse vluchtelingen op hier in Nederland.

De uit Palestina verdreven oude bewoners belandden als vluchtelingen in tentenkampen bij Damascus. Één van deze vluchtelingenkampen was genaamd “Al-Yarmouk Camp”. Straatnamen als Palestine herinneren daar nu nog aan de herkomst.

7cb7c202-7201-43e8-89b2-028b31da6376

Dit is een op Google gevonden foto van dit tentenkamp Al-Yarmouk bij Damascus.

De man vertelde dat zijn ouders daar 10 jaar in deze tenten geleefd hebben. Dat door de bewoners begonnen werd stenen huizen te bouwen. Dat hij daar in de wijk geboren is.

Uiteindelijk zag de woonwijk er ongeveer zo uit, voordat IS de boel kwam slopen.

damascus-streets

Er werd hard gewerkt om alles goed voor elkaar te krijgen, vader als monteur  en reparateur van wasmachines, moeder als lerares MO Engels. De kinderen werden geboren, gingen naar school en zelfs uiteindelijk naar de universiteit. Er was een normaal leven. Een auto, tv, satelliet, computer. De tiener zonen hadden baantjes naast hun school, zoals hulp in een aardappelrestaurant en de ander als badmeester in het zwembad. De vrouw werkte ook als toeristische gids bij de oudheden in Damascus en ging met toeristische gezelschappen naar Praag, Rome etc. Niks sociale voorzieningen, gewoon hard werken en zelf geld verdienen, dat geeft voldoening als je wat bereikt.

Dan komt in december 2012 Islamitische Staat de wijk binnen vallen. IS gaat de bewoners te lijf gaat en wil ook het hele land over nemen. De vrouw draagt geen hoofddoek en door de zwaarbewapende  criminelen van IS wordt gedreigd haar te onthoofden als ze weer zonder hoofddoek gezien wordt. Vele mensen worden gedood, de paniek slaat toe en IS graaft zich in de wijk in. Letterlijk een massale vlucht ontstaat, er zijn foto’s en filmpjes van gemaakt. Zie YouTube.

save-yarmouk-slider

Omdat het regime van Assad wordt aangevallen gaat hij de aanvallers bombarderen. Door Assad worden de vatenbommen gebruikt op deze wijk.

Yarmouk-1-27-8

Uiteindelijk is er niet veel meer van de wijk over en wordt het appartement waar zij eigenaar van waren door bommen verwoest. De vader van de vrouw is bij een bombardement gedood. Hier is geen bezit meer en geen toekomst meer. Eerst wordt een veilig heenkomen gezocht bij familie in een ander deel van Damascus, ook een voormalig vluchtelingenkamp, maar ook die wijk wordt aangevallen door IS. Er rest niet veel anders dan weer te vluchten. Libanon ligt dicht bij Damascus, (Damascus-Beiroet kust ca 80 km) dat was waar eerst naar toe gevlucht werd.

In Libanon was inmiddels 1 op de 4 inwoners een vluchteling en dat kan het land ook niet aan. Er was daar ook geen toekomst meer voor hun kinderen. Moeder was in Europa geweest en spreekt prima Engels. Besloten werd dat zij met de jongste drie kinderen (tienerzoons) naar Europa zou gaan. Uiteindelijk ging zij op pad. Via een barre tocht door woestijnen met amper water werd uiteindelijk met een boot vanuit Libië naar Europa overgestoken. Met het laatste geld was op dat moment de verst mogelijke reisbestemming Nederland.

In 2014 wordt Nederland bereikt waar vluchtelingenstatus wordt gevraagd. Na ruim een jaar van AZC naar AZC kris kras door Nederland gestuurd te zijn krijgen moeder en haar kinderen een flatje in Zaandam en de mogelijkheid haar oudste zoon en man over te laten komen. In de herfst van 2015, drie jaar na de inval van IS in hun woonwijk is het gezin eindelijk weer compleet.

Het enige stoffelijke uit hun vorig  leven is 1 foto, met kreukels. Met een LENING wordt het flatje aangekleed met wat tweedehands meubelen en ander huisraad van de kringloopwinkel. Er wordt wat tweedehands kleding gekocht. Deze winter bleek dat die kleding niet echt bestand was tegen de Nederlandse vrieskou.

Deze mensen, die altijd uitstekend voor zichzelf hebben kunnen zorgen, door zelf hun inkomen te genereren door hard te werken, zijn opeens overgeleverd aan instanties met betrekking tot de financiën. Vreselijk vinden ze dat.

Ze kunnen niet anders op dit moment en zijn ook heel dankbaar naar de Nederlandse bevolking, maar ze zullen er alles aan doen om weer geheel op eigen benen te staan. Dat verklaart ook waarom dat soms als dwingend en eisend wordt ervaren. Als je goed luistert is het dat ze niet een huis en een auto eisen, maar de mogelijkheid een huis en een auto te verdienen. Het is de wilskracht van deze mensen. Ze hebben niets meer en niets meer om naar terug te keren. Ze hebben zelfs niet de nationaliteit van het land waar ze vandaan komen, ook daar waren ze vluchteling. Al een paar jaar zijn ze onderweg vanaf hun “eigen stekkie” naar hier. Enig begrip lijkt mij op zijn plaats.

De wetgeving rond zorgtoeslag en de Dienst Toeslagen van de Belastingdienst daar snappen ze helemaal niets van. Waarom betaalt die dienst eerst te veel en willen ze dat weer terug hebben als je het geld uitgegeven hebt? Ik heb ze gerust gesteld, ook Nederlanders hebben met deze materie veel problemen.

Moeder zou het liefst weer als lerares MO Engels aan de gang gaan en doet haar uiterste best zo snel mogelijk Nederlands te leren. Ze is nog wel heel angstig en vlucht ook weg,  als ze “Arabieren” op straat ziet, midden in Amsterdam of op de Burcht in Zaandam. Ik ben er meerdere malen getuige van geweest. Ze bedoelt dan mensen die zich kleden als de criminelen van IS.

De drie tiener zonen gaan naar de schakelklas Nederlands en de twee jongsten hebben inmiddels te horen gekregen dat zij, op grond van hun kennis en prestaties, geplaatst zullen worden op een opleiding op een niveau tussen HAVO en VWO met uiteindelijk doel het VWO diploma zodat gestudeerd kan worden. De oudste zoon heeft inmiddels een gesprek met een universiteit. Hij gaat zich eerst op het Nederlands storten en daarna zijn technische studie af maken. Intussen is hij vrijwilliger in een zwembad. Ook in Syrië was hij badmeester als bijbaantje.

Vader heeft nog tijd nodig alle narigheid te verwerken en droomt van warmte in de vrieskou. Hij heeft gewoon een geestelijke klap gehad. Hij is in een vluchtelingenkamp geboren als vluchteling, dacht dat hij zich er uit gewerkt had met een mooi appartement in de stad en dat hij alles voor zijn kinderen voor elkaar had en opeens was hij weer een oorlogsvluchteling in een tent en was hij weer alles kwijt en kan zijn kinderen niet bieden wat hij ze wilde geven.

Ik ben er inmiddels ook wel achter dat de problemen met vrouwen en homosexuele mensen eerder te maken hebben met een laag kennisniveau en beschavingsniveau dan met het land van herkomst of de godsdienst.

Alles op een rijtje gezet zijn de kinderen de derde generatie op rij die als oorlogsvluchteling door het leven gaat terwijl deze familie helemaal niets fout heeft gedaan. Ik hoop van ganser harte dat ze snel weer een normaal en veilig leven hebben. Van mij mag dat in Nederland zijn want het zijn uiterst beleefde en vriendelijke mensen die u zeker met respect zullen behandelen.

Het zou mij niet verbazen als de oplopende spanning tussen de Palestijnen en Israëli in Israël is ontstaan doordat in Syrië gesettelde Palestijnse vluchtelingen door IS wederom tot oorlogsvluchteling gemaakt zijn en niets meer te verliezen hebben.

http://www.voanews.com/content/yarmouk-camp-becomes-distant-memory-for-palestinian-diaspora/2729054.html

 

Advertenties

Read Full Post »

In de krant had ik van de week gelezen dat vandaag de salonboot zou varen tussen het Zaantheater in Zaandam en het Centraal Station in Amsterdam. Via een appje stelde ik Junama voor zo naar Amsterdam te gaan varen. We konden onder het varen (2×50 minuten) dan praten en oefenen.

Ik haalde Junama om 10:15 uur op bij haar woning. Ik had gezegd dat er nog wel meer mensen mee konden. Maar haar zoons gingen werken bij de Kringloopwinkel.

Ik parkeerde auto op de Burcht. We liepen een rondje langs de kerstkramen op de Zuiddijk en we liepen over de Wilhelminabrug toen de boot al afmeerde aan de kade. Ik besloot toch nog even een rondje door het centrum te lopen langs het beeld van Czaar Peter. De uitleg en het praten ging weer prima. Ze is heerlijk geïnteresseerd in historie. De Tsaar en de zeilvloot met zeevaart termen werd besproken.

DSC_3940

We stapten even later aan boord en konden aan een nette tafel juist voor de bar plaatsnemen. Onder het varen heb ik met haar gesproken over de haven en de schepen. We voeren langs de, weer in gebruik genomen, dokken van de voormalige NDSM. Damen Shipyards is weer druk nieuwe schepen aan het bouwen en repareren.

DSC_3944a

Via een tussenstop bij de steiger van het Hembrug-terrein kwamen we bij de steiger achter het Centraal station in Amsterdam.

We liepen door het Centraal station heen en het bleek dat Junama wist dat perron 8a naar Alkmaar voert. Ook bleek dat we alle twee een OV-chipkaart op naam hadden en dat we eventueel met de trein terug zouden kunnen. Zij was eerder in Amsterdam geweest vanwege de asielprocedure en de rechtshulp in Amsterdam. Vanuit het station het Damrak op. Via de Haringpakkersteeg gingen we naar de Nieuwendijk en keken we naar de winkel van Tip de Bruin, waarboven Els gewoond heeft. We kwamen op de Dam uit en het was best druk. Er stond ook een levende kerststal. Ik vertelde over het Paleis op de Dam, de Nieuwe Kerk en wat er gebeurt als er een nieuwe koning of koningin komt, de inhuldiging.

Junama genoot van de drukte van de stad. Ik vind het heerlijk in de stad met al die mensen. Ook De Bijenkorf kwam aan bod, maar daar wilde ze nu niet naar binnen.

We liepen de Kalverstraat door en kwamen bij het Begijnhof. Een mooie oase van rust midden in de kerstdrukte van de stad. De RK kapel hebben we bekeken.

DSC_3951.jpg

Op het Begijnhof was er opeens de toeristengids Junama in actie. Overal kijken, heel nieuwsgierig en veel vragen. Dan kan ik later hier met een groep toeristen naar toe, zoals ik dat ook in Rome en Praag gedaan heb was haar antwoord.

DSC_3957

De narcissen stonden al volop in bloei, midden in het grasveld, uitermate ongewoon.

DSC_3955a

Via de Heiligeweg, waar ik even wilde kijken wat er van het zwembad geworden is, liepen we in de richting van de Munttoren. Via Rokin en Damrak kwamen we weer bij het Centraal station en op de steiger wachtten we tot de boot weer kwam. Junama had moeie voeten en de verkeerde schoenen aan.

Ook de terugweg konden we aan dezelfde tafel zitten als op de heenweg. De barjuffrouw, die op de heenweg al met ons kennis gemaakt had en die ik uitgelegd had dat Junama Nederlands leerde en dat ik haar taalcoach was, maakte naar mij de opmerking “wel goed hoor dat ze ook Engels probeert te spreken.” Ik lachte en zei tegen de bar dame.. “Dat mag ook wel als je Engels gestudeerd hebt en al jaren Engelse les geeft.” een lach was het antwoord.
Eenmaal weer terug in Zaandam bedankten we de bardame voor het leuke gezelschap en Junama had ook al gevraagd of ze aan boord kon pinnen als ze met haar familie ook zo’n tochtje wilde maken.

DSC_3942

Op de kade ligt een metalen koepel met min of meer de grondrechten er op vermeld. Ook daar hebben we naar gekeken en Junama begreep de tekst helemaal.

Voordat we de auto weer op haalden zijn we naar de markt op de Rozengracht gelopen. Een rondje over de markt vanwege de afgeprijsde groenten. Ik nam een lekkere bak kibbeling voor ons twee en en een bos tulpen die ook afgeprijsd waren. Junama ging nog naar de Ali Baba slagerij om vlees te kopen en een paar granaatappels.

In de auto op de Burcht hebben we de kibbeling samen opgepeuzeld. Ik bood haar de helft van de tulpen aan, 25 stuks, maar ze had thuis nog rozen staan en was trouwens verbaasd dat de rozen nog mooi stonden. Ze hield nu water in de vaas na mijn advies dat te doen.

Ik zette Junama weer met haar boodschappen thuis af en ging naar huis. Ik was best moe en had ook van Junama begrepen dat zij ook moe was. Het was weer een leuke en leerzame dag samen.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: