Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Gezondheid’ Category

Van de week hoorde ik dat er weer een betrokken politie collega (voorlopig) de handdoek in de ring moet gooien na een heftig emotioneel moment tijdens het werk.

Van de defensie medewerkers, meestal met veteranen aangeduid, is het inmiddels bekend dat velen PTSS oplopen. Dat is ook erkend en daar krijgen ze erkenning voor, o.a. een “gewonden insigne” en veteranendag. Prima, dat verdienen ze en ik heb in de politiepraktijk ook meerdere keren met deze mensen van doen gehad. Wat een puinhoop heeft zo’n “militaire missie” van het persoonlijk leven van deze mensen gemaakt.

Inmiddels is ook bekend dat er in Nederland ca 300 politiemensen per jaar de dienst uit gaan (arbeids- en soms ook familie-ongeschikt worden) met PTSS. Ik merk alleen dat de politieorganisatie zelfs mensen die ziek zijn een verklaring laat ondertekenen dat de ziekte niet door de dienst komt… Later blijkt dan toch dat deze mensen PTSS door het werk hebben opgelopen. Ik vind het echt bij de wilde spinnen af dat je mensen die zo psychisch beschadigd zijn dat ze niet eens een krantenbericht kunnen lezen, een dergelijke verklaring of contract laten ondertekenen.
Het zelfde geldt voor het onderzoek naar de PTSS.. 6 kantjes vragen lezen en beantwoorden, terwijl je je niet eens op begrijpend lezen kunt concentreren. ???

Ik kreeg laatst nog te horen dat een collega die ruim de 50 jaar is gepasseerd en waarbij ook al PTSS is vastgesteld, toch nog van zijn manager te horen kreeg dat hij een bepaald percentage ziek gemeld zal worden omdat hij geen noodhulp meer kan, wil en mag draaien. Hij werkt gewoon een volle werkweek, maar niet in de noodhulp meer, maar dat is voor deze nitwit manager dus niet genoeg.

In mijn tijd als monteur van medische apparatuur was ik, maar ook een militair met een NBC taak, is voorzien van een dosi-meter. Die houdt de hoeveelheid straling bij die iemand oploopt tijdens het werk en bij een bepaalde drempelwaarde mag je dat werk niet meer doen.

De eerste jaren dat je politiewerk “noodhulp” doet heb je nergens last van. Na een heftig incident gewoon een nachtje slapen en ff rustig aan dan gaat het wel weer. Wat je dan nog niet door hebt is dat elk incident “iets” in je rugzakje deponeert. Je kunt niet zeggen wat precies, maar het is er wel. Zo tegen je 50e begin je dat rugzakje opeens te voelen, terwijl je er eerst niets van voelde lijkt het wel of de inhoud nu met de dag zwaarder wordt. Misschien is het wel traanvocht waardoor de inhoud opzwelt.

Waarom gaan we van politiemedewerkers ook niet gewoon bijhouden wanneer zij bij emotioneel ernstige incidenten betrokken zijn en boven een bepaalde score ze dan geen noodhulp meer te draaien, maar ander werk, minder emotioneel belastend. Voor een deel kunnen voorkomen dat mensen “stuk” gaan en helemaal niet meer werken.

Het lijkt mij ook gewoon dat de politietop ooit eens in de gaten krijgt dat een bepaald aantal jaren noodhulp wel het maximum is. Ik had het eigenlijk na 30 jaar noodhulp wel gehad.
Met één dag (24uur) in mijn noodhulp loopbaan van 3 zelfdodingen (verdrinking, verhanging en treinrails), het verdere aantal doden weet ik niet eens meer, maar het zijn er meer dan 200, waarvan sommigen in mijn armen de laatste adem uitbliezen en daarvan wil ik, uit zelfbescherming, ook niet meer weten.

Ik zeg niet dat ik PTSS opgelopen heb, maar ik heb wel een behoorlijke emotionele slijtage. Voorheen was ik stress-bestendig, tegenwoordig ben ik stress-gevoelig. Er is niet heel veel meer voor nodig om mij uit balans te brengen, zelfs de bijna 3 jaar “pensioen” hebben daar niet heel veel verandering in gebracht.
Weet dat ik niet zomaar in de omgeving kan wandelen zonder vele plekken tegen te komen waar bijzonder pijnlijke en stressvolle herinneringen liggen.

Vroeger gingen de “oudjes” naar bijzondere afdelingen, maar die plekken zijn inmiddels allemaal ingevuld door academisch opgeleide jongeren die dat werk een paar jaar doen en dan hun kennis ergens anders ten gelde gaan maken.

Noodhulp is permanente oorlogsvoering in de frontlinie van onze maatschappij en dat is niet voor mensen van boven de 50!
Mensen die dat wegwuiven.. er is een verplichting gedurende deze diensten voortdurend een kogelwerend vest te dragen en het vuurwapen voor gebruik gereed bij je te hebben… en dat is echt niet omdat het niet nodig is!

Read Full Post »

Al sinds onze vakantie in Die in 2007 heb ik mijn zinnen er op gezet om bovenop de Glandasse te wandelen. Nu kun je daar, voor zover ik weet, alleen wandelend komen. In 2011 had ik al een poging gewaagd vanaf de parkeerplaats van de Abbaye de Valcroissant. Dat was toen mislukt omdat mijn conditie, naar later bleek mijn hart, niet goed genoeg was.

Nu is mijn hart wel goed en ook recent uitgebreid bestudeerd door de cardiologen in het VUmc. Ik had al voor de vakantie besloten daar naar boven te gaan. Ik had daarom gepland vanaf Châtillon-en-Diois naar boven te gaan via de GR91 en als alternatief plan via Archiane via de GR93.

Vervolgens besloten we met zijn viertjes  op vakantie te gaan en toen wilde Sandra mee doen deze uitdaging aan te gaan.

Vanaf onze camping ziet de Glandasse er zo uit;

Glandasse01

De bovenzijde van de Glandasse varieert hier tussen de 1758 m en meer dan 2000m. Onze camping ligt op 540 m. Het zou dus een hele klim worden. Via Strava routeplanner had ik al vastgesteld dat het iets meer dan 9000m zou worden met een hoogteverschil van ca 1300m een echte uitdaging dus.

Vanuit de weersvoorspelling hadden we vorige week al bekeken dat vrijdag de beste dag zou worden met een redelijke temperatuur en droog. De tocht had ik met OziExplorer op mijn telefoon gepland op GR kaarten. Dat zijn stafkaarten van Frankrijk waarop alle GR wandelroutes staan aangegeven. Ze zijn wat gedateerd, maar nog steeds goed bruikbaar omdat je de terreinhoogte goed kunt bekijken.

Vanmorgen heb ik eerst brood gehaald bij het bakkertje tegenover de kerk in Châtillon-en-Diois en om 9uur vertrokken Sandra en ik vanaf de camping. Via het dorp liepen we naar het begin van het GR91 pad. Dat hadden we van de week ook al een keer gedaan en daarom ging dat allemaal soepel.

 Glandasse02

We klommen omhoog over het steile en rotsachtige pad. We hadden onze wandelstok echt nodig als extra steuntje en handvat.

Glandasse03

Regelmatig was het pad ook smal en ging de zijkant van het pad zo de afgrond in. Het pad was vaak meer een bijeengeraapte rotspartij dan een vlak pad.

Glandasse04

Al redelijk snel keken we vanaf een behoorlijke hoogte het dal in. De regen op de door de zon gewarmde ondergrond veroorzaakt al dagen grote mistwolken en ook regenbuitjes op de camping.

Glandasse05Glandasse06DSC_4448

Onderweg zagen we allerhande wilde planten. We kwamen de jeneverbes veelvuldig tegen, maar de bessen waren niet echt aromatisch in dit gebied. Ook orchideeën en volgens mij Gentiaan kwamen we tegen. Bijna boven kwamen we Primula’s tegen.  Het was gewoon leuk om naar die plantjes te kijken.

Glandasse07

De helling naast het pad werd steeds steiler en we moesten regelmatig even rusten om de beenspieren wat te laten rusten. Onze mond viel open van verbazing toen er opeens een oudere heer hardlopend over dit pad ons voorbij ging en en ons een mooie tocht naar boven wenste. Dat was zeker niet de eerste keer dat deze man dit deed. Vermoedelijk al een leven lang.

Op een gegeven moment waren de meeste bomen verdwenen en waren we bijna bij de rand van het plateau.

Glandasse09

Het laatste stuk pad bracht ons bij een hoop stenen, kennelijk als een markeringspunt van het begin van het pad gemaakt. We besloten ons “steentje” bij te dragen en ook ieder een losliggende steen op de hoop te deponeren. Vervolgens poseerden we even bij deze hoop. Ons doel was in principe bereikt, het plateau van de Glandasse.

Glandasse11

20160603_135524

Vanaf deze hoop stenen was er een markering aangebracht van niet te ver vanaf elkaar liggende stenen.

Glandasse10

Dit was echt wel noodzakelijk vanwege de hevige mist op het plateau. We volgden dit pad op weg naar de “Cabanes”.

Glandasse12

Onderweg kwamen we nog een verschijnsel tegen waar ik meer van wilde weten. Eenmaal dichterbij gekomen en op de rand blijven staan bleek het een grot te zijn waar zelfs nog sneeuw onder in lag.

Glandasse13

Na het volgen van het pad kwamen we bij de cabanes. Inmiddels was het 14:05u geworden. Dat was wel later als wat wij ingeschat hadden.

DSC_4457

De linker cabane hebben we niet heel goed bekeken. Er zitten zonnepanelen op het dak, voor elektriciteit en voor warm water. Ook de grote deur en de afgezette stukken weide doen denken dat dit een onderkomen van een schaapherder of iets dergelijks is. De rechter cabane daar kon de deur van open en daar hebben we even gerust en de zaak bekeken.

Glandasse14

Er is een houtkachel en ook wat droge sparrentakken liggen naast de kachel. In geval van nood kun je dus snel een warme ruimte maken. Een tafel met een paar bankjes en een stapelbed van ijzer met underlayment zorgen dat je er ook goed kunt liggen. Er stonden nog wat kaarsen op tafel en er lagen snoepjes. Wij hebben ook nog een paar verpakte koekjes achter gelaten voor de volgende gasten. Gewoon voor de lol.

Hierna namen we weer het pad terug naar de camping. Na de steenhoop liepen we weer het pad af en nu zagen wij dat er inmiddels wat minder mist was en dat we wat beter konden zien waar we waren.

Glandasse15

We konden van bovenaf de camping in het dal zien liggen. Zeker 1200m lager als waar wij stonden.

Glandasse16

Een blik opzij leerde nu dat we echt bij de niet te beklimmen wand stonden. Dat was best hoog. De foto hier onder (genomen vanaf de camping) geeft aan waar de foto hier boven genomen is.

Glandasse17

De afdaling was voor ons wat pijnlijker dan de beklimming. Vooral de losse stenen en gladde bladeren op het pad maakten de afdaling lastig. Onze wandelstokken waren weer onmisbaar. Met pijnlijke voeten, knieën en heupen kwamen we omstreeks 18:30 uur weer op de camping aan.

Ruim 18 km geklommen en gedaald over rotsblokken, gladde bladeren, gladde klei en gladde boomwortels. We waren beiden helemaal kapot en kwamen op ons tandvlees binnen, maar de euforie dat we deze uitdaging volbracht hadden was een heel lekker gevoel.

Het was voor Sandra de eerste grote bergwandeling en zoals ze deze zeer zware wandeling volbracht heeft. Super toppie! Er zijn er niet zo heel veel die je dit na zullen doen.

Onze tocht in cijfers 18,6 km gelopen afstand, camping op 540m ons hoogste punt op 1774m =  1234m hoogte geklommen en gedaald, 29589 stappen en 3852 kcal verbruikt per persoon.

Een onvergetelijke ervaring.

Read Full Post »

Groene Dijken Hiking

Van de week, toen ik het laarzenpad Wormer wandelde, kwam ik op het idee om ook maar eens langs de ringvaart van de Wormer in dit gedeelte te wandelen. Er is daar niet echt een pad, maar je kan er wel goed wandelen bovenop de nieuwe kruin van de dijk.

Op de fiets ging ik naar het brug van de Enge Wormer. Ik ging hierbij over de Julianabrug bij de Zaanse Schans en daar was het zodanig druk met toeristen dat ik besloot niet over de Schans te rijden maar gewoon het fietspad langs de Leeghwaterweg. Het leek wel Folkloredag zoveel toeristen waren er. Het zal wel door het mooie weer gekomen zijn.

Ik stalde mijn fiets bij het bruggetje van de Enge Wormer en begon daar mijn wandeling. Ik zag dat de waterberging die een paar jaar geleden is aangelegd behoorlijk van water was voorzien.

DSC_3533

Hier vandaan ging het in de richting van het witte bruggetje over de ringvaart bij Jisp.

DSC_3538

De Westerdwarsweg in de Wijdewormer ziet er hier anders uit dan aan de andere kant van de polder. Hier is geen asfalt. Het viel wel weer op hoe groen of het gras in de lekkere zon toonde.

DSC_3542

Ik was zo ongeveer in het midden tussen de Westerdwarsweg en de Oosterdwarsweg toen ik opeens geplons in het water hoorde. Daar kwam een langeafstand zwemmer langs. Dit was voor mij onverwacht. Ik heb dit water meerdere keren met mijn kajak gevaren, zelfs wel met een dienstboot, ook schaatsend ben ik er geweest, maar ik heb er nog nooit gezwommen.

Het laatste stuk van de dijk was niet onderhouden en daar stond het gras wel hoog en waren er distels. Maar ik kwam toch bij de witte brug en ging daar de ringvaart over. Vervolgens linksaf over de Jisperdijk in de richting van Jisp.

DSC_3543

Je moet hier gewoon rechtdoor lopen, links langs het huis op de foto en dan kom je op het gedeelte van de dijk wat weer richting de Enge Wormer loop.

DSC_3544

Onderweg waren er verschillende paddenstoelen, waaronder deze. De bovenzijde is een beetje wasachtig wit. Zo mooi als ie stond in het zonnetje. Ik moest daar een foto van maken.

DSC_3545

Hier was aan de kruin van de dijk helemaal niets gedaan en was maar net een voetspoor zichtbaar. Het is best vermoeiend om daar doorheen te lopen. Ik was ook blij dat ik een lange broek aan had. Zoveel distels als daar groeien.

DSC_3546

Het was wel genieten van het echte Zaanse landschap, veenweide, koeien, watermolentje, blauwe lucht met wat wolken. Daar loop je zomaar midden tussen door.

DSC_3549

Tijdens de wandeling kwam ik twee keer een sloep tegen in de ringvaart. Het was er ook een uitgelezen dag voor.

Ik liep zomaar door tot aan de het bruggetje Enge Wormer en gelukkig stond mijn fiets daar nog.

Ik ging weer op de fiets naar huis en maakte daar de score op.

10 km fietsen en 10 km wandelen 2:15 uur in beweging. Is weer goed voor het lijf.

Read Full Post »

Wormer laarzenpad

In de krant had gestaan dat vandaag het Wormer laarzen pad geopend zou worden. Helaas dit pad in dit jaar nog maar tot 15 oktober toegankelijk. Volgend jaar van 15 juli tot 15 oktober. Ik had jaren gelden het laarzen pad bij de Zaanse Schans samen met Anna gelopen en dacht bij laarzen pad aan haar. Het was een goed idee om dit pad samen te doen. Al chattend kwam de vraag Wanneer? Dat werd al snel met een blik naar het mooie weer buiten “Nu?” ja dus.

We stapten op de fiets en reden naar het begin van het pad aan het Oosteinde in Wormer. Voor mij was het ruim 7,5 km fietsen ca 15 min vandaag.

Anna kwam ook en we gingen aan de wandel.

DSC_3510

Een mooie hemel, windstil, lekkere temperatuur en water als een spiegel in de polder.

DSC_3512

Het eerste stukje is nog landbouwweg.

DSC_3513

De woning van Anna was vanaf deze weg ook te zien.

Iets verder op werd het een slap weiland, waar de schoenen van Anna niet echt op berekend waren, maar waar zij zich vakkundig zonder natte voeten door heen wist te werken.

DSC_3515

Verderop zagen we nog net het gezelschap van de officiële opening gaan. Ze waren juist de ringdijk op gelopen.

DSC_3516

Wij liepen ook de ringdijk op. Deze is duidelijk zichtbaar recent goed verstevigd en ziet er solide uit. In het riet van de ringvaart, nabij de kano overstap zagen we de schelpen van zoetwatermosselen in het riet liggen. Welke vogel daar een feestmaal gehad heeft weet ik niet, maar er lagen behoorlijk veel schelpen.

DSC_3520

Langs de ringdijk kwamen we uit bij de Enge Wormer. Waar dit dijkje de hoek om gaat staat een oud huisje. Jammer dat het zo in verval is geraakt. Ik was er tijdens mijn  werk ooit eens binnen geweest en toen woonde er een oude dame.

DSC_3524

Nu is het dicht getimmerd en zit er zelfs een groot gat in het dak. Het is een mooi plekje geweest.

Onderweg zagen we een roofvogel zijn rondjes draaien op de thermiek van het mooie weer. Jammer dat ik geen betere lens heb. Zo in de zon was het een spectaculair gezicht.

DSC_3529

Inmiddels weet ik, mede door de vele reacties, dat het hier om een Buizerd gaat.

Over de weg liepen we naar het Kerkepad, een ander stuk fiets/wandelpad wat ons langs de IJsbaan weer naar Wormer voerde. Dit voerde ons in een rechte lijn weer naar het begin van het wandelpad. Ik vond het leuk van Anna allerhande zaakjes te horen over woningen waar we langs liepen. We hadden 7,7 km gewandeld.

Ik fietste weer, me langs toeristen worstelend over de Zaanse Schans  naar huis. Ik zette mijn fiets in de schuur en terwijl ik de achterdeur open maakte begon het te regenen… hoezo planning

Read Full Post »

Vandaag begon de dag al vroeg. Andere campinggasten zaten al vroeg te kletsen onder het afdak. Het bleek dat er om 06:00 u al een trein langs gereden was en dat kort daarop een colonne van hulpverleningsvoertuigen was gereden naar het Apeldoorns kanaal, vlak bij de camping. Daar was een auto te water geraakt. Deze mensen waren dus onvrijwillig gewekt.

In de ochtend regende het even behoorlijk en daardoor kon ik de platen op het gemaakte afdak even bekijken op waterdichtheid. Dat was allemaal prima.

In de ochtend zijn we even naar de markt op het Marktplein in Apeldoorn gereden. Het was er rustig en druilerig. Uiteindelijk gingen we met een paar gebakken bokkums en krapperige broodjes naar de caravan, waar we met deze ingrediënten een lekkere lunch hadden.

De middag begonnen we met een kleine wandeling op de Leesterheide bij Hoenderloo.

DSC_2480

We hadden daar vorig jaar ook gelopen in september en toen stond de heide in bloei, nu stond de heide niet in bloei, maar wel een paar andere planten.  De dennebomen stonden bijna in bloei.

DSC_2479

Ook op deze heide stonden bosbessen in bloei. Het was duidelijk dat de bosbessen hier een stuk minder snel groeien dan waar we gisteren wandelden. Ik kon nog wel een leuke foto maken van de bloempjes aan deze struikjes.

DSC_2487

Uiteindelijk hebben we 2,5 km gewandeld en dat was precies genoeg voor Els en voor mijn weer pijnlijk opspelende rechter knie. De rest van de middag hebben we lekker zitten lezen in het zonnetje. De selfie-stick was weer even in gebruik en volgens dochter Monique was het een foto van de blues brothers.

IMG_20150523_151554

Wij vermaken ons prima.

Read Full Post »

Rondje fietsen

Vandaag was het mooi weer. De zon scheen een beetje en het was een grootdeels blauwe hemel. De temperatuur was 3°C en er stond een beetje wind.

2015-02-03-15.01.36

Via het Westerwindpad kwam ik op de Westzanerdijk en reed ik richting Nauerna. Zo’n beetje bij de ingang van Westzaan zag ik dat er druk gebouwd wordt.

DSC_2279

Zo te zien wordt daar een oud  houten pakhuis herbouwd en verbouwd tot woningen of zoiets. Ik zag oude constructiebalken, maar ook nieuwe balken in de vorm van oude balken, kennelijk als vervangers.

Ik reed verder en ging over de Veldweg richting Nauerna. Ik fietste daarbij langs het nieuwe gevangeniscomplex en dat is indrukwekkend groot. Dat wordt ook een pakhuis, maar dan voor mensen die een misdrijf gepleegd hebben en door de rechter veroordeeld zijn tot een vrijheidsstraf. We moeten niet om nog zwaardere straffen vragen, want dan worden de gevangenissen nog groter.

Na Nauerna reed ik langs een braak en daar zwommen een heleboel mooie en bijzondere watervogels in. Het waren geen gewone wilde eenden, maar wat het wel zijn weet ik niet. Er zwommen er tussen met een mooi goudglanzende kuif.

DSC_2281

Er heerste wel een mooie rust daar op dat water. Veel van de vogels waren aan het slapen. Op een deel van het water lag ook een heel dun vliesje ijs.

Onder het fietsen over de Kanaaldijk zag ik ter hoogte van het “bos” een prachtige grote roofvogel op een paar meter afstand van mij op een tak in de zon zitten. Toen ik stopte ging hij er meteen vandoor. Wat een mooi gezicht

Uiteindelijk fietste ik langs het Noordzeekanaal tot aan Fort Zuidwijkermeer. Dat Fort heeft nog altijd een speciaal plaatsje voor mij omdat we daar heel vaak nacht pauze hadden in de artillerieloods. Helaas is deze loods gesloopt terwijl hij best uniek was, er zat volgens mijn herinnering zelfs een toneel in. De chauffeur kon dan een paar uur rusten in onze 16 uurs dienst en de groepsleden konden om de beurt wacht houden. We sliepen in een paar bedden in een kamer op de zolder van de loods.

Ik fietste verder over het fietspad langs de liniedijk met zijn schuilplekken, damsluizen en opstelplaatsen voor geschut en tenten. Als je niet weet waar je kijken moet fiets je er gewoon zo langs..

Ik stopte nog even bij de schotbalken damsluis in de Wijkertocht en maakte daar dit plaatje.

DSC_2291

Juist voor Fort bij de Sint Aagtendijk zag ik dat er gewerkt werd. Nu had ik kort geleden iets gezien over een nieuw soort hoogspanningsmasten die smaller en hoger worden waardoor er minder overlast zou zijn. Ik zag dat er een paar hoge palen gemaakt waren, volgens mij wordt dit zo’n mast.

DSC_2284

Het “stralingsverhaal” rond hoogspanningsmasten is in mijn opinie met mijn elektrotechnische opleiding toch een gevoelsverhaal. Er wordt juist met hoogspanning gewerkt om hetzelfde vermogen aan elektriciteit met minder stroom en daardoor ook minder magneetveld te kunnen transporteren. Het magneetveld veroorzaakt magnetische straling en de spanning heeft daar helemaal niets mee te maken. Als dezelfde hoeveelheid elektriciteit door een kabel op 80 cm diepte in de grond wordt getransporteerd sta je met je zaakje er pal bovenop en dat magneetveld trekt zich daar ook weinig van dat beetje grond aan. Ik weet waar ze liggen en daar hoor je nooit iemand over overlast.. uit het zicht.. valt het niet op.. en wordt er niet geklaagd of verhuizing geëist..
Uiteindelijk ben ik via Fort bij Veldhuis en Fort aan den Ham weer naar huis gefietst.

Eenmaal thuis bleek ik ruim 31 km gefietst te hebben in bijna 2 uur. De stops drukten wel het snelheidsgemiddelde, maar dat mag de winterse fietspret niet drukken. Ik heb een heerlijk tochtje gemaakt en dat is weer goed voor mijn hart.

Ik was juist thuis toen het weer om sloeg en Els in een forse hagelbui thuis kwam. Arme Els.

Read Full Post »

Ik ben al een tijdje bezig met het “markiezen-project”. Inmiddels zijn de markiesframes compleet en staat alles in de grondverf. Ook het doek is aangeschaft. De tekeningen voor het doek zijn gemaakt. Ik moet nu nog de frames aflakken en band voor langs het doek en op de markiezen halen.

Al zoekend op internet kwam ik ESVO in Volendam tegen als leverancier van tentdoek, markiezendoek, vinyldoek en allerhande attributen om tenten en markiezen te maken. Ik kende ESVO al van de mooie en degelijke tent van dochter Monique. Zij heeft al jaren een katoenen ESVO tentje.

ESVOsite

http://www.esvocampingshop.com/nl/?sl=NL

Ik had al besloten om daar op de fiets naar toe te gaan. Het is ongeveer 25 km fietsen vanaf huis. Ik had alleen nog niet besloten wanneer. De weersverwachting voor morgen was goed en na de lunch bleek er ook geen regen meer te komen. Ik besloot morgen de frames af te lakken en vanmiddag het “biesband” te gaan halen.

Omstreeks 12:10 uur ging ik op de fiets richting Volendam. Een redelijke wind recht in het gezicht was mijn deel, maar dat is goed om het bloed door het lijf te jagen.

Op de Zuiderweg in de Wijdewormer, bij melkveehouderij gebr Dam had ik een gedwongen pauze.

IMG_20140826_123444

Een kudde melkkoeien moest vanaf het erf de weide in en daarvoor moest de weg worden afgezet met een touwtje.

IMG_20140826_123449

De koeien hadden er zin in en liepen lekker vlot door.

Ik reed hier vandaan naar Purmerend en via Kwadijk naar Edam-Volendam. De teller stond uiteindelijk bij ESVO aan de Marconistraat 4 op een afstand van 25,2 km.

Ik werd meteen geholpen. Het was maar een stellinkje in de de hal van het bedrijf en een kantoor. Ik moest 50 m biesband hebben in de juiste kleur. Nou dat hadden ze wel. Mooi water- en vuil afstotend weervast biesband. Ik nam meteen een paar verpakkinkjes jeansnaalden mee. Daar naaien ze daar zelf de tenten mee.

Ik had eerder al goedkope naalden gekocht, maar dat was geen onverdeeld succes. Één van die goedkope naalden was gewoon scherp in het oog en sneed meteen de draad weer door. Naald vervangen door een bij de naaimachine geleverde naald met dezelfde maat en toen geen last meer.

Ik vroeg de man nog of hij wist waarom de coating laag van het markiezendoek aan de binnen zijde moet komen. Zijn antwoord was: “Je heb wel heel mooi acryldoek gekocht zie ik. Bij acryldoek moet de coating aan de binnenzijde, waarom weet ik niet. Wij hebben niet zulk mooi doek als wat u gekocht heeft. Wij hebben meestal rest partijen markiezendoek.”

Helaas geen antwoord op de vraag waarom de coating aan de binnenzijde.

Ik ben meteen weer naar huis gefietst. Nu met de wind in de rug en dat scheelde behoorlijk in snelheid.

Ik vond het wel weer leuk om eens door Purmerend te fietsten. Zo tegen 14:30 uur was ik weer thuis. Ruim 50km met een gemiddelde snelheid van 20 km/h en 2:30 uur bewogen.

2014-08-26-15.57.31

Thuis moest ik alleen het band nog ergens op rollen want zoals het in het tasje gedaan was, dat was niet helemaal je van het. Zo kon ik er niet mee werken. Nu op een rol wel.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: