Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Gezondheid’ Category


Camping “Dunes et Soleil” in Marseillan Plage

min temp: 16.4°C max temp:24.6°C (onder de luifel 29.9°C) wisselend bewolkt.


Vanmorgen deed ik het deurtje van de caravan open om lekker vers brood te halen bij de receptie. Ik werd gelijk misselijk van de lucht van verbrande PVC. Bij de brandweer en bij de (milieu) politie heb ik de gevaren geleerd van het onvolledig verbranden van dergelijke zaken. Ook weet ik hoe het met kabelbranders afloopt, die sterven allemaal veel te jong.

Ik maakte de eigenaar van de camping attent op de gevaren van deze verbrandingen. Zijn antwoord was dat hij morgen wel naar de Mairie, zijnde het gemeentehuis zou gaan om zich te beklagen.

Na het ontbijt kreeg ik gewoon pijn in mijn hoofd van die smerige lucht. Ik was er zó klaar mee. Ik ging naar de eigenaar om af te rekenen en vertelde hem dat ik nu weg ging vanwege de nare verbrandingslucht. Hij was er niet blij mee, maar dat is zijn probleem.

Ons verplaatsingstempo gaat inmiddels door de routine al weer omhoog en in even ruim een half uur hing de caravan weer achter de auto.

Lansargues-Marseillan Plage 87km

We hadden via de ACSI-app en Google Maps (reviews) al een nieuwe camping uitgezocht in Marseillan Plage, camping Dunes et Soleil. Deze camping ligt op 87 km, zijnde 1:30 h rijden.

We reden 40 km op de tolweg en waren € 5,15 kwijt voor dit stuk. Maar het reed wel mooi door.

Om 11:12 uur waren we op de camping. Deze camping is gelegen in het plaatsje en je rijdt naar de ingang van de camping door een winkelstraatje.

We werden allerhartelijkst ontvangen door een man die ook nog een behoorlijk aantal Nederlandse woorden kende. Ik maakte een inschatting dat we 10 dagen wilden blijven en we kregen een plek toegewezen.

Inmiddels is ook de routine van het opbouwen er weer en in even ruim een half uur stonden we weer.

DSC_7166

We staan echt maar op een paar meter van het strand.

DSC_7161

Op de linkerzijde is het hek naar het strand zichtbaar en aan de rechterzijde staat onze caravan. Het strand begint ook echt bij dat hek.

DSC_7174

Dit is datzelfde hek vanaf het strand gezien.

Vandaag is het wel lekker warm, maar de zon schijnt niet voortdurend. Er is wat bewolking en onder de luifel was het toch 29,9°C.

DSC_7175

IMG_0352

IMG_0346

Er zijn toch al behoorlijk wat mensen op het strand, maar gelukkig hoef je nog niet over de hoofden te lopen.

Ik kon het natuurlijk niet laten even in zee te gaan. De zee was mooi helder en ook zeer aangenaam van temperatuur. We gaan het hier wel uithouden.

Ik vroeg aan de receptie of ze ook een broodservice hadden. Nou die hadden ze niet, omdat de bakker op minder dan 100 m van de receptie zit.

Morgenochtend maar naar de bakker wandelen. Ver is het niet.

Het maken van de satelliet opstelling had vandaag even een hobbeltje. Ik kreeg geen reactie uit de signaalmeter. Ik kreeg zelfs geen voedingsspanning vanuit de ontvanger op de signaalmeter en ik dacht echt aan een kabelbreuk. Met de reservekabel rechtstreeks op de ontvanger lukte het wel. Ik heb mijn standaardkabel maar even opnieuw aangepeld en de stekkers er weer op geschroefd. Bij het plaatsten van de stekker op de ontvanger zag ik dat daar het probleem ontstaan was. Het aansluitpennetje was dubbel geklapt. Ook die opnieuw aangepeld en toen werkte alles weer feilloos.

De wifi is hier behoorlijk duur (€ 4 voor een uur) en dan kan ik dit blogje beter via 4G verzenden. Dat doet het hier ook weer prima, volle mep signaal.

Advertenties

Read Full Post »

Ik had al eerder vermeld dat een hard stokbrood mijn kies had aangevallen. Gisteravond nog even met een tandenstoker zitten rommelen, maar het scherfje van mijn kies kreeg ik niet uit het tandvlees gepeuterd.

Vanmorgen eerst met Google Maps een tandarts gezocht en toen aan de campingbaas zijn mening gevraagd over deze tandarts. Jean-Michel SALET, aan de Rue Gelibert in Lansargues is gewoon een normale tandarts, maar hij kan niet heel goed met kinderen overweg.

Ook via de WhatsApp was bericht van CZ-PZP binnen gekomen dat dezelfde vergoedingen gelden als in Nederland, maar dat er wel met een gedetailleerde rekening gedeclareerd moest worden.

IMG_20180529_164155

Om 10:00 u gingen we boodschappen doen en eerst maar even langs de praktijk van de tandarts. De tandarts zit in een soort van multi-disciplinair gezondheidscentrum, met fisiotherapeut, psychotherapeut, en nog een paar peuten en dan ook een tandarts. Het is trouwens de enige tandarts in het plaatsje.

Na aanbellen werd er door de tandarts zelf open gedaan. In het frans verteld dat er een stukje van een kies was afgebroken en dat dit in het tandvlees zat.

Om 17:00 had hij daar wel even tijd voor, de rest van de dag zat hij “vol”.

Voor de boodschappen gingen we naar een splinternieuwe Lidl in Mauguio. Wat een verschil met de winkel die we eerst bezocht hebben. Deze winkel was net zo nieuw en groot als die aan de H.G. Scholtenstraat in Zaandam. Dik in orde.

Lansargues

Ik ging om 16:30 uur wandelend naar de tandarts. Het was net geen km naar de tandarts. Onderweg kwam ik een slagboom langs de kant van de weg tegen, wel met een vaste opstelling. Later bleek dat dit een stuk weg is wat met hevige regenval wordt afgesloten omdat het helemaal onder water komt te staan en wel een meter of 2.

IMG_20180529_163638

Ik wandelde verder tot de hoek van de straat waar het medisch centrumpje zit.

IMG_20180529_163807

Ik was veel te vroeg en wandelde nog even een kwartiertje door het dorpje. Ik kwam daar ook een mooi stukje oud smeedwerk tegen.

IMG_20180529_164802

Na mijn wandeling was ik precies om 17:00 uur bij de tandarts. Het bleek dat hij 20 min uitloop had en dat ik even in de wachtkamer moest plaatsnemen. Toen ik werd geholpen ging het allemaal heel snel. De tandarts vertelde dat hij graag zijn Engels even wilde oefenen en we begonnen Engels te praten. Dat deed ie echt heel goed. Bij inspectie kwam uit dat de op vrijdag de 13e april !!! de door mijn eigen tandarts geplaatste composiet vulling van de kies was losgebroken en in mijn tandvlees stak. Ik vroeg wat het plan van deze tandarts was. Nou gewoon een nieuwe composiet vulling plaatsten. Verdoving, Beetje boren, vullen, vullen, vullen..ruim UV licht er op en een beetje bijwerken en klaar. Dat is dan € 40,79. PIN apparaat op zijn bureau en ik kreeg een mooie rekening uit de computer.

Ik bedankte de man hartelijk voor zijn leuke service en wandelde terug naar de camping. Door een eerdere declaratie had ik inmiddels de declaratie app van CZ-PZP op mijn telefoon en voor de verdoving uitgewerkt was had ik de rekening al gedeclareerd bij ziektekostenverzekering en de reisverzekering. Even later zaten we samen lekker een soepje met een kleine pizza te eten. Zonder narigheid deze keer.

Volgende camping plan

Inmiddels hebben we een beetje zitten puzzelen en ik wil eigenlijk wel even aan de Middellandse Zee staan. We gaan donderdag verkassen naar camping Dunes et Soleil in Marseillan. Eens kijken of een weekje aan zee ons bevalt. Ik vind het strand altijd wel lekker, maar Els is niet echt een liefhebster. Vrijdag t/m donderdag wordt 26°C met zonnig weer voorspeld, wie weet lukt het.

Read Full Post »

max 33°C – min 14,1°C

Vanmorgen was het weer een mooi weer toen we op stonden. We hadden croissants en een baguette besteld. De croissants waren matig en de de baguette was onder de maat.

Na het ontbijt gingen we naar de Lidl in La Roque-D’anthéron 17 km van de camping. We hebben het plan opgevat hier wat langer te staan en dan is het handig om wat frisdrank in te kopen.

IMG_20170527_090510

De Lidl was wat gedateerd, wat kassa’s betreft, maar verder gewoon alles aanwezig, incl vers Frans brood, van betere kwaliteit dan op de camping. Er lagen 3 gemarineerde eendenborstfilets voor € 11,90 en dat was heel aantrekkelijk. De sterke drank was ook voordelig en verder nog wat everzwijn- en eendenpaté. Verder de gewone boodschappen gedaan.

Onderweg terug naar de camping kwamen we wat akkers tegen met rode papavers. Het zag er mooi uit.

IMG_20170527_101514

Vlak bij de camping ging het tanken lampje branden en Tomtom gaf aan dat er binnen 600m een Super-U tankstation was. Daar was de SP95 € 1,39/l en de tank was weer vol.

Op de camping was de temperatuur inmiddels behoorlijk opgelopen en eigenlijk zijn we nog niet goed geacclimatiseerd en boven de 30°C was ons teveel. We zijn lekker naar het zwembad gegaan om af te koelen.

IMG_20170526_161638

Ik voelde mij goed en in dit lekkere 25m bad kon ik wel weer eens aan de conditie gaan werken. Voorzichtig ging ik 20 banen zwemmen en dat ging eigenlijk prima. Het diepe ademhalen deed mijn nog herstellende de longen goed en ik knapte er van op.

De avond was lekker van temperatuur en het maantje scheen door de bomen.

IMG_20170527_213711

Om 22:30 uur was het mooi tijd om te gaan slapen. Het was een lekkere dag geweest.

Read Full Post »

Van de week hoorde ik dat er weer een betrokken politie collega (voorlopig) de handdoek in de ring moet gooien na een heftig emotioneel moment tijdens het werk.

Van de defensie medewerkers, meestal met veteranen aangeduid, is het inmiddels bekend dat velen PTSS oplopen. Dat is ook erkend en daar krijgen ze erkenning voor, o.a. een “gewonden insigne” en veteranendag. Prima, dat verdienen ze en ik heb in de politiepraktijk ook meerdere keren met deze mensen van doen gehad. Wat een puinhoop heeft zo’n “militaire missie” van het persoonlijk leven van deze mensen gemaakt.

Inmiddels is ook bekend dat er in Nederland ca 300 politiemensen per jaar de dienst uit gaan (arbeids- en soms ook familie-ongeschikt worden) met PTSS. Ik merk alleen dat de politieorganisatie zelfs mensen die ziek zijn een verklaring laat ondertekenen dat de ziekte niet door de dienst komt… Later blijkt dan toch dat deze mensen PTSS door het werk hebben opgelopen. Ik vind het echt bij de wilde spinnen af dat je mensen die zo psychisch beschadigd zijn dat ze niet eens een krantenbericht kunnen lezen, een dergelijke verklaring of contract laten ondertekenen.
Het zelfde geldt voor het onderzoek naar de PTSS.. 6 kantjes vragen lezen en beantwoorden, terwijl je je niet eens op begrijpend lezen kunt concentreren. ???

Ik kreeg laatst nog te horen dat een collega die ruim de 50 jaar is gepasseerd en waarbij ook al PTSS is vastgesteld, toch nog van zijn manager te horen kreeg dat hij een bepaald percentage ziek gemeld zal worden omdat hij geen noodhulp meer kan, wil en mag draaien. Hij werkt gewoon een volle werkweek, maar niet in de noodhulp meer, maar dat is voor deze nitwit manager dus niet genoeg.

In mijn tijd als monteur van medische apparatuur was ik, maar ook een militair met een NBC taak, is voorzien van een dosi-meter. Die houdt de hoeveelheid straling bij die iemand oploopt tijdens het werk en bij een bepaalde drempelwaarde mag je dat werk niet meer doen.

De eerste jaren dat je politiewerk “noodhulp” doet heb je nergens last van. Na een heftig incident gewoon een nachtje slapen en ff rustig aan dan gaat het wel weer. Wat je dan nog niet door hebt is dat elk incident “iets” in je rugzakje deponeert. Je kunt niet zeggen wat precies, maar het is er wel. Zo tegen je 50e begin je dat rugzakje opeens te voelen, terwijl je er eerst niets van voelde lijkt het wel of de inhoud nu met de dag zwaarder wordt. Misschien is het wel traanvocht waardoor de inhoud opzwelt.

Waarom gaan we van politiemedewerkers ook niet gewoon bijhouden wanneer zij bij emotioneel ernstige incidenten betrokken zijn en boven een bepaalde score ze dan geen noodhulp meer te draaien, maar ander werk, minder emotioneel belastend. Voor een deel kunnen voorkomen dat mensen “stuk” gaan en helemaal niet meer werken.

Het lijkt mij ook gewoon dat de politietop ooit eens in de gaten krijgt dat een bepaald aantal jaren noodhulp wel het maximum is. Ik had het eigenlijk na 30 jaar noodhulp wel gehad.
Met één dag (24uur) in mijn noodhulp loopbaan van 3 zelfdodingen (verdrinking, verhanging en treinrails), het verdere aantal doden weet ik niet eens meer, maar het zijn er meer dan 200, waarvan sommigen in mijn armen de laatste adem uitbliezen en daarvan wil ik, uit zelfbescherming, ook niet meer weten.

Ik zeg niet dat ik PTSS opgelopen heb, maar ik heb wel een behoorlijke emotionele slijtage. Voorheen was ik stress-bestendig, tegenwoordig ben ik stress-gevoelig. Er is niet heel veel meer voor nodig om mij uit balans te brengen, zelfs de bijna 3 jaar “pensioen” hebben daar niet heel veel verandering in gebracht.
Weet dat ik niet zomaar in de omgeving kan wandelen zonder vele plekken tegen te komen waar bijzonder pijnlijke en stressvolle herinneringen liggen.

Vroeger gingen de “oudjes” naar bijzondere afdelingen, maar die plekken zijn inmiddels allemaal ingevuld door academisch opgeleide jongeren die dat werk een paar jaar doen en dan hun kennis ergens anders ten gelde gaan maken.

Noodhulp is permanente oorlogsvoering in de frontlinie van onze maatschappij en dat is niet voor mensen van boven de 50!
Mensen die dat wegwuiven.. er is een verplichting gedurende deze diensten voortdurend een kogelwerend vest te dragen en het vuurwapen voor gebruik gereed bij je te hebben… en dat is echt niet omdat het niet nodig is!

Read Full Post »

Al sinds onze vakantie in Die in 2007 heb ik mijn zinnen er op gezet om bovenop de Glandasse te wandelen. Nu kun je daar, voor zover ik weet, alleen wandelend komen. In 2011 had ik al een poging gewaagd vanaf de parkeerplaats van de Abbaye de Valcroissant. Dat was toen mislukt omdat mijn conditie, naar later bleek mijn hart, niet goed genoeg was.

Nu is mijn hart wel goed en ook recent uitgebreid bestudeerd door de cardiologen in het VUmc. Ik had al voor de vakantie besloten daar naar boven te gaan. Ik had daarom gepland vanaf Châtillon-en-Diois naar boven te gaan via de GR91 en als alternatief plan via Archiane via de GR93.

Vervolgens besloten we met zijn viertjes  op vakantie te gaan en toen wilde Sandra mee doen deze uitdaging aan te gaan.

Vanaf onze camping ziet de Glandasse er zo uit;

Glandasse01

De bovenzijde van de Glandasse varieert hier tussen de 1758 m en meer dan 2000m. Onze camping ligt op 540 m. Het zou dus een hele klim worden. Via Strava routeplanner had ik al vastgesteld dat het iets meer dan 9000m zou worden met een hoogteverschil van ca 1300m een echte uitdaging dus.

Vanuit de weersvoorspelling hadden we vorige week al bekeken dat vrijdag de beste dag zou worden met een redelijke temperatuur en droog. De tocht had ik met OziExplorer op mijn telefoon gepland op GR kaarten. Dat zijn stafkaarten van Frankrijk waarop alle GR wandelroutes staan aangegeven. Ze zijn wat gedateerd, maar nog steeds goed bruikbaar omdat je de terreinhoogte goed kunt bekijken.

Vanmorgen heb ik eerst brood gehaald bij het bakkertje tegenover de kerk in Châtillon-en-Diois en om 9uur vertrokken Sandra en ik vanaf de camping. Via het dorp liepen we naar het begin van het GR91 pad. Dat hadden we van de week ook al een keer gedaan en daarom ging dat allemaal soepel.

 Glandasse02

We klommen omhoog over het steile en rotsachtige pad. We hadden onze wandelstok echt nodig als extra steuntje en handvat.

Glandasse03

Regelmatig was het pad ook smal en ging de zijkant van het pad zo de afgrond in. Het pad was vaak meer een bijeengeraapte rotspartij dan een vlak pad.

Glandasse04

Al redelijk snel keken we vanaf een behoorlijke hoogte het dal in. De regen op de door de zon gewarmde ondergrond veroorzaakt al dagen grote mistwolken en ook regenbuitjes op de camping.

Glandasse05Glandasse06DSC_4448

Onderweg zagen we allerhande wilde planten. We kwamen de jeneverbes veelvuldig tegen, maar de bessen waren niet echt aromatisch in dit gebied. Ook orchideeën en volgens mij Gentiaan kwamen we tegen. Bijna boven kwamen we Primula’s tegen.  Het was gewoon leuk om naar die plantjes te kijken.

Glandasse07

De helling naast het pad werd steeds steiler en we moesten regelmatig even rusten om de beenspieren wat te laten rusten. Onze mond viel open van verbazing toen er opeens een oudere heer hardlopend over dit pad ons voorbij ging en en ons een mooie tocht naar boven wenste. Dat was zeker niet de eerste keer dat deze man dit deed. Vermoedelijk al een leven lang.

Op een gegeven moment waren de meeste bomen verdwenen en waren we bijna bij de rand van het plateau.

Glandasse09

Het laatste stuk pad bracht ons bij een hoop stenen, kennelijk als een markeringspunt van het begin van het pad gemaakt. We besloten ons “steentje” bij te dragen en ook ieder een losliggende steen op de hoop te deponeren. Vervolgens poseerden we even bij deze hoop. Ons doel was in principe bereikt, het plateau van de Glandasse.

Glandasse11

20160603_135524

Vanaf deze hoop stenen was er een markering aangebracht van niet te ver vanaf elkaar liggende stenen.

Glandasse10

Dit was echt wel noodzakelijk vanwege de hevige mist op het plateau. We volgden dit pad op weg naar de “Cabanes”.

Glandasse12

Onderweg kwamen we nog een verschijnsel tegen waar ik meer van wilde weten. Eenmaal dichterbij gekomen en op de rand blijven staan bleek het een grot te zijn waar zelfs nog sneeuw onder in lag.

Glandasse13

Na het volgen van het pad kwamen we bij de cabanes. Inmiddels was het 14:05u geworden. Dat was wel later als wat wij ingeschat hadden.

DSC_4457

De linker cabane hebben we niet heel goed bekeken. Er zitten zonnepanelen op het dak, voor elektriciteit en voor warm water. Ook de grote deur en de afgezette stukken weide doen denken dat dit een onderkomen van een schaapherder of iets dergelijks is. De rechter cabane daar kon de deur van open en daar hebben we even gerust en de zaak bekeken.

Glandasse14

Er is een houtkachel en ook wat droge sparrentakken liggen naast de kachel. In geval van nood kun je dus snel een warme ruimte maken. Een tafel met een paar bankjes en een stapelbed van ijzer met underlayment zorgen dat je er ook goed kunt liggen. Er stonden nog wat kaarsen op tafel en er lagen snoepjes. Wij hebben ook nog een paar verpakte koekjes achter gelaten voor de volgende gasten. Gewoon voor de lol.

Hierna namen we weer het pad terug naar de camping. Na de steenhoop liepen we weer het pad af en nu zagen wij dat er inmiddels wat minder mist was en dat we wat beter konden zien waar we waren.

Glandasse15

We konden van bovenaf de camping in het dal zien liggen. Zeker 1200m lager als waar wij stonden.

Glandasse16

Een blik opzij leerde nu dat we echt bij de niet te beklimmen wand stonden. Dat was best hoog. De foto hier onder (genomen vanaf de camping) geeft aan waar de foto hier boven genomen is.

Glandasse17

De afdaling was voor ons wat pijnlijker dan de beklimming. Vooral de losse stenen en gladde bladeren op het pad maakten de afdaling lastig. Onze wandelstokken waren weer onmisbaar. Met pijnlijke voeten, knieën en heupen kwamen we omstreeks 18:30 uur weer op de camping aan.

Ruim 18 km geklommen en gedaald over rotsblokken, gladde bladeren, gladde klei en gladde boomwortels. We waren beiden helemaal kapot en kwamen op ons tandvlees binnen, maar de euforie dat we deze uitdaging volbracht hadden was een heel lekker gevoel.

Het was voor Sandra de eerste grote bergwandeling en zoals ze deze zeer zware wandeling volbracht heeft. Super toppie! Er zijn er niet zo heel veel die je dit na zullen doen.

Onze tocht in cijfers 18,6 km gelopen afstand, camping op 540m ons hoogste punt op 1774m =  1234m hoogte geklommen en gedaald, 29589 stappen en 3852 kcal verbruikt per persoon.

Een onvergetelijke ervaring.

Read Full Post »

Groene Dijken Hiking

Van de week, toen ik het laarzenpad Wormer wandelde, kwam ik op het idee om ook maar eens langs de ringvaart van de Wormer in dit gedeelte te wandelen. Er is daar niet echt een pad, maar je kan er wel goed wandelen bovenop de nieuwe kruin van de dijk.

Op de fiets ging ik naar het brug van de Enge Wormer. Ik ging hierbij over de Julianabrug bij de Zaanse Schans en daar was het zodanig druk met toeristen dat ik besloot niet over de Schans te rijden maar gewoon het fietspad langs de Leeghwaterweg. Het leek wel Folkloredag zoveel toeristen waren er. Het zal wel door het mooie weer gekomen zijn.

Ik stalde mijn fiets bij het bruggetje van de Enge Wormer en begon daar mijn wandeling. Ik zag dat de waterberging die een paar jaar geleden is aangelegd behoorlijk van water was voorzien.

DSC_3533

Hier vandaan ging het in de richting van het witte bruggetje over de ringvaart bij Jisp.

DSC_3538

De Westerdwarsweg in de Wijdewormer ziet er hier anders uit dan aan de andere kant van de polder. Hier is geen asfalt. Het viel wel weer op hoe groen of het gras in de lekkere zon toonde.

DSC_3542

Ik was zo ongeveer in het midden tussen de Westerdwarsweg en de Oosterdwarsweg toen ik opeens geplons in het water hoorde. Daar kwam een langeafstand zwemmer langs. Dit was voor mij onverwacht. Ik heb dit water meerdere keren met mijn kajak gevaren, zelfs wel met een dienstboot, ook schaatsend ben ik er geweest, maar ik heb er nog nooit gezwommen.

Het laatste stuk van de dijk was niet onderhouden en daar stond het gras wel hoog en waren er distels. Maar ik kwam toch bij de witte brug en ging daar de ringvaart over. Vervolgens linksaf over de Jisperdijk in de richting van Jisp.

DSC_3543

Je moet hier gewoon rechtdoor lopen, links langs het huis op de foto en dan kom je op het gedeelte van de dijk wat weer richting de Enge Wormer loop.

DSC_3544

Onderweg waren er verschillende paddenstoelen, waaronder deze. De bovenzijde is een beetje wasachtig wit. Zo mooi als ie stond in het zonnetje. Ik moest daar een foto van maken.

DSC_3545

Hier was aan de kruin van de dijk helemaal niets gedaan en was maar net een voetspoor zichtbaar. Het is best vermoeiend om daar doorheen te lopen. Ik was ook blij dat ik een lange broek aan had. Zoveel distels als daar groeien.

DSC_3546

Het was wel genieten van het echte Zaanse landschap, veenweide, koeien, watermolentje, blauwe lucht met wat wolken. Daar loop je zomaar midden tussen door.

DSC_3549

Tijdens de wandeling kwam ik twee keer een sloep tegen in de ringvaart. Het was er ook een uitgelezen dag voor.

Ik liep zomaar door tot aan de het bruggetje Enge Wormer en gelukkig stond mijn fiets daar nog.

Ik ging weer op de fiets naar huis en maakte daar de score op.

10 km fietsen en 10 km wandelen 2:15 uur in beweging. Is weer goed voor het lijf.

Read Full Post »

Wormer laarzenpad

In de krant had gestaan dat vandaag het Wormer laarzen pad geopend zou worden. Helaas dit pad in dit jaar nog maar tot 15 oktober toegankelijk. Volgend jaar van 15 juli tot 15 oktober. Ik had jaren gelden het laarzen pad bij de Zaanse Schans samen met Anna gelopen en dacht bij laarzen pad aan haar. Het was een goed idee om dit pad samen te doen. Al chattend kwam de vraag Wanneer? Dat werd al snel met een blik naar het mooie weer buiten “Nu?” ja dus.

We stapten op de fiets en reden naar het begin van het pad aan het Oosteinde in Wormer. Voor mij was het ruim 7,5 km fietsen ca 15 min vandaag.

Anna kwam ook en we gingen aan de wandel.

DSC_3510

Een mooie hemel, windstil, lekkere temperatuur en water als een spiegel in de polder.

DSC_3512

Het eerste stukje is nog landbouwweg.

DSC_3513

De woning van Anna was vanaf deze weg ook te zien.

Iets verder op werd het een slap weiland, waar de schoenen van Anna niet echt op berekend waren, maar waar zij zich vakkundig zonder natte voeten door heen wist te werken.

DSC_3515

Verderop zagen we nog net het gezelschap van de officiële opening gaan. Ze waren juist de ringdijk op gelopen.

DSC_3516

Wij liepen ook de ringdijk op. Deze is duidelijk zichtbaar recent goed verstevigd en ziet er solide uit. In het riet van de ringvaart, nabij de kano overstap zagen we de schelpen van zoetwatermosselen in het riet liggen. Welke vogel daar een feestmaal gehad heeft weet ik niet, maar er lagen behoorlijk veel schelpen.

DSC_3520

Langs de ringdijk kwamen we uit bij de Enge Wormer. Waar dit dijkje de hoek om gaat staat een oud huisje. Jammer dat het zo in verval is geraakt. Ik was er tijdens mijn  werk ooit eens binnen geweest en toen woonde er een oude dame.

DSC_3524

Nu is het dicht getimmerd en zit er zelfs een groot gat in het dak. Het is een mooi plekje geweest.

Onderweg zagen we een roofvogel zijn rondjes draaien op de thermiek van het mooie weer. Jammer dat ik geen betere lens heb. Zo in de zon was het een spectaculair gezicht.

DSC_3529

Inmiddels weet ik, mede door de vele reacties, dat het hier om een Buizerd gaat.

Over de weg liepen we naar het Kerkepad, een ander stuk fiets/wandelpad wat ons langs de IJsbaan weer naar Wormer voerde. Dit voerde ons in een rechte lijn weer naar het begin van het wandelpad. Ik vond het leuk van Anna allerhande zaakjes te horen over woningen waar we langs liepen. We hadden 7,7 km gewandeld.

Ik fietste weer, me langs toeristen worstelend over de Zaanse Schans  naar huis. Ik zette mijn fiets in de schuur en terwijl ik de achterdeur open maakte begon het te regenen… hoezo planning

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: